Sessiz Ölüm

Gecenin ağırlığı çökerken üstüme

Hayalin geldi başucuma

Dokunmak istedim ama korktum da

Hani kaybolur gidersin diye belki

İmkansızı yaşamak bu olsa gerek

Unutmak mı seni ne mümkün

Yokluğun hala acıtır içimi

Bir ömür yeter mi silmeye herşeyi

Bunca zaman sonra bile ne hayret

Sanki şimdi sesini duyacakmışım gibi taze

İçimde kaldı silüet misali düşen aksin yüreğimde

Ben senden geçemedim ey yâr

İmkansıza çivilendim kaldım. daldım. laldım…

Cüneyt  Ö.

11 Temmuz 2010 – gece 02.00 / Adana